Niemalże atrakcyjne

W życiu spotykam kobiety, które są mądre, inteligentne, błyskotliwe i które mogłyby być atrakcyjne, gdyby tylko chciały. Tymczasem ubierają się, układają włosy, malują (a właściwie nie malują) i zachowują jak typowe “szare myszki” albo “babochłopy”. Ile bym czasu z nimi nie spędzał, w moim postrzeganiu nie wyjdą poza kategorię “kumpla”. Fajnie jest z nimi pogadać, wymienić kilka uwag, pośmiać się i… tyle.

Wydawałoby się, że wiedza o tym co podoba się mężczyznom, nie jest już wiedzą tajemną. Przeprowadzono ntt. wiele badań, a ich wyniki są stosunkowo łatwe do znalezienia. Tymczasem wiele kobiet nie korzysta z tej wiedzy. Nie wiem czy to ruch wyzwolenia kobiet uczynił im tę krzywdę i wmówił, że kobieta to jest to samo co mężczyzna, czy ich matki, czy same to sobie zrobiły. W każdym razie nie chcą i nie wyglądają kobieco, atrakcyjnie, pociągająco… To nie jest upokażanie się i płaszczenie. To po prostu działanie we własnym, dobrze pojętym interesie. Mężczyźni to wzrokowcy. Tak mamy zbudowane mózgi i nie jesteśmy w stanie tego zmienić.

Bogata osobowość, inteligencja itd. oczywiście jest również ważna (poza przygodami na jedną noc). W końcu ileż można się sobie tylko przyglądać. Jednak tego, że pierwsze wrażenie robi na mężczyźnie własnie wygląd ma wiele przyczyn, jest głeboko zakorzenione i nie da się zmienić.

Czasami nachodzi mnie myśl, że mógłbym sam zainicjować zmianę. W końcu wiem co, gdzie i jak. Robiłem to już i wiem, że działa. Nieco pracy i efekty niesamowite. Jednak po chwili dociera druga refleksja… Po co? Po co wkładać własny wysiłek? Kobiety są na tyle egocentryczne, że kiedy już się przeobrażą i udadzą się na poszukiwania faceta na miarę swoich nowych, świerzo nabytych cech, nie powiedzą nawet “Dziękuję”. Dookoła jest w końcu conajmniej tyle samo kobiet, które już same wiedzą jak się podobać facetom. Swojemu tym bardziej. Przez swoje koleżanki często uważane za… “trochę mniej pełne”. Cóż… Nie podzialam tego zdania.